Dzień 2 - sobota (14)

Kochany Pamiętniku!
Dziś ja i mój chłopak postanowiliśmy zacząć spędzać dni razem. Dzisiaj był dzień tylko na rozmowy. Dylan na szczęście miał prawo jazdy więc pojechaliśmy nad jezioro. Rozłożyliśmy koc i patrzyliśmy na chmury. Rozmawialiśmy przede wszystkim o nas. O tym co się stanie gdy go już nie będzie. Myślałam jakby go tu zatrzymać, ale nie potrafiłam nic wymyślić. Dylan cały czas zmieniał temat gdy rozmawiałam z nim na temat naszego związku; że świetnie nam się układa i w ogóle. Był jakiś inny. Jakby coś ukrywał przede mną. Ale nie martwiłam się tym za bardzo ponieważ zostało mi tylko 11 wspaniałych dni z nim. Jednak moja ciekawość i nerwy dały za wygraną. Leżeliśmy w milczeniu gdy nagle usiadłam na kocu i krzyknęłam "Co się dzieje?".  Dylan popatrzył w drugą stronę i nic nie powiedział. Westchnął ciężko i z powrotem popatrzył na mnie "Nic. Chodzi o to że niedługo umrę. To chciałaś usłyszeć? Że dobija mnie to że patrzę na ciebie i wiem że niedługo to stracę. Ciebie stracę. To wszystko... Miałaś jechać na wspólne wakacje z Sashą, ale przeze mnie nie pojechałaś. Czuję się z tym okropnie. Kocham Cię ale nie mogę już tego wytrzymać. Proszę nie rozmawiajmy już więcej o mojej śmierci bo tylko przy tobie o niej zapominam." Wiedziałam że dobijam go tymi słowami. On był inny niż ci wszyscy chłopcy. Był wrażliwy nie wstydził się płakać co właśnie zrobił mówiąc to wszystko do mnie. Kochałam go i nie chciałam go stracić. Ale musiałam...