Dzień 1 - piątek (13)

Drogi pamiętniku!
Dzisiaj poszłam do szpitala odwiedzić Dylana po jego wypadku motorowym. Gdy tylko weszłam do jego sali był jakiś niespokojny. Usiadłam na rogu łóżka, a on chwycił mnie za ręce i powiedział "Dzisiaj wychodzę ze szpitala". Bardzo się ucieszyłam i przytuliłam go. Ale szczęście nie trwało długo bo po jego kolejnych słowach "Alee... zostało mi 13 dni życia. Chciałbym je spędzić jak najlepiej... z tobą" łzy popłynęły mi po twarzy. Zaczęłam płakać wtulona w mojego chłopaka na jego łóżku szpitalnym. Potem poszliśmy razem do domu ponieważ wypisali go ze szpitala. Całą drogę do naszego wspólnego domu szliśmy za rękę, a ja cały czas płakałam. Dylan to rozumiał i nie pocieszał mnie zbytnio ale w końcu się zatrzymał i zaczął mówić "Przestań już. Nie płacz, bo jesteś za piękna żeby płakać. Nie przejmuj się mną znajdziesz w końcu kogoś innego z kim będzie ci lepiej. Wiesz że Cię kocham? Nie odpowiadaj. Wiem że wiesz bo mówiłem ci to już chyba z tysiąc razy. Więc powiem tysiąc pierwszy Kocham Cię. Jesteś moim jedynym wsparciem w tym nędznym życiu. Dzięki tobie jeszcze żyję... gdyby nie ty nie było by mnie tu.. nie miałbym już sił żyć... ale mam jeszcze siłę na te "Ostatnie 13 dni z tobą"." Teraz staliśmy wtuleni w siebie ja płacząc, a on uśmiechając się do mnie. To był ten jedyny ten.. którego już wkrótce miałam stracić.